Mniej mieć, Mniej chcieć, jeszcze Mniej oczekiwać.

Nie ma rzeczy nieważnych. Wszystko jest ważne i prawdziwe. Nie znaczy to, że zbrodnie są nieważne, nie można się pomylić. Znaczy, że piękno nie jest własnością prawych i mądrych.

Twoja droga się kończy, kiedy przestajesz iść.

Wydawało mi się, że uśmiercając potrzeby, nadzieję i pamięć będę wolny. Bez przeszłości, przyszłości i teraźniejszości, mogłem umrzeć. Mogłem.

Umrę, jak wszystko, co mnie otacza; śmierć jest bardziej ważna niż nieuchronna.

Moje urodzenie i śmierć obchodzono beze mnie i nie jak chciałbym, więc sam codziennie obchodzę uroczystości mojej śmierci i urodzin, uśmiechając się do Ciebie.

Kocham słońce jak kocur wygrzewający się w ostatnich promieniach ciepłej jesieni. Obracam na bok by ogrzać brzuch. Słońce jest i to jest wspaniałe, gdy go zabraknie zakocham się w mokrej siąpawicy, jak rozrastający się mech. Możesz mnie pogłaskać, chodzić po mnie, będę miękki, gdy zmienię się w twarde kości i kurz, nic się nie zmieni.

Nie istniały, nie będą i nie istnieją, rzeczy które winny być a ich nie ma, Nie myliłem się w jednym. I to wystarczy. Z powinności nie ma przejścia do bycia. Z braku nic się nie zbuduje. Warto było się o tym przekonać. Warto wierzyć tylko w niemożliwe, resztę można mieć.

Zobaczcie ten film Alive In Joburg reżyser Neill Blomkamp:

Czasami brudnopis, szkic daje pojęcie skąd ewoluowała dojrzała koncepcja.

Dystrykt 9, przejmujące dzieło o innośći, akceptacji, miłości, prawdzie, bohaterstwie.

Jak pisze Joseph Savitski w http://www.scificool.com/district-9-2009- movie-review/

From a humble beginnings as a six minute short film, District 9, isn’t the little film that could. It’s the little film that could, did, and then, left the competion in its flaming wake.

Fakt, dawno nie widziałem nic tak prawdziwego w SF, nic w tym i poprzednich latach. świeże, pobudzające, daje nadzieję.

No może Osada M. Night Shyamalana, ale to nie SF całkiem.

Obudziłem się i od teraz znów zaczynam wierzyć, że SF to nie tylko rozrywka.

Piękna prosta metafora, nieradzenia sobie ludzi z innością, potrzeby władzy, sukcesu, wiedzy za wszelką cenę. Cena jest najwyższa, upodlenie, zagubienie, cierpienie. Obcy Christopher, Wikus jego żona, Dirk Michaels wiedzą albo poznają jak żyć z innym, z miłości, z potrzeby pomocy, bohaterstwa, prawdy. Film o wyobcowaniu i prześladowaniu obcych ras, gatunków, nacji, grup etnicznych, innych, nie bez powodu nakręcony w państwie pełnym prześladowań rasowych. Piękne.

Niczego się nie wyrzekać, do niczego się nie przywiązywać.

Chcę mówić, malować. Chcę umieć słuchać, milczeć. By powiedzieć malując, by posłuchać rozmawiając. Tyle można dowiedzieć się rozmawiając, powiedzieć milcząc.