Co metaforom nie jest? Przy definicji interaktywnej, każdy zespół wyrażeń, dwa więcej wyrazów, zdanie, tekst, bibliografia… są metaforą. Z drugiej strony nie ma tekstów nie spójnych, nie sensownych, tylko takie o większej lub mniejszej sile metafory.

- Czym jest spójność tekstu?

… teksty spójne to zbiory elementów połączone określonymi relacjami. W wypadku zbiorów nie posiadających takiej charakterystyki mamy do czynienia z tekstami niespójnymi tak długo, dopóki nie pokazano by takich relacji, na podstawie których można by orzec spójność tego zbioru-tekstu. Dotyczy to oczywiście wszystkich typów relacji – w tym wypadku podano schematy dla relacji syntaktycznych i semantycznych. Relacje miałyby wiązać zdania na pokazanych schematach (np. nie prowadzić do sprzeczności)

- Jakie są rodzaje spójności tekstu i czym się różnią?

… wyróżniono dwa typy spójność – syntaktyczną i semantyczną…

- Czy cecha niespójności tekstu jest cechą mogącą przysługiwać pewnym tekstom trwale?

Spójność tekstu zależy od interpretacji tekstu, oczywiście nie każda interpretacja jest równie interesująca, więc pewne teksty pozostają niespójne pod pewnymi względami w pewnym kontekście.

- Jaki proces pozwala na zmianę tekstu niespójnego na spójny?

Jest to nazwijmy go proces interpretacji w OSP, jest to pewna propozycja opisu procesu interpretacji.

- Czy istnieją w efekcie teksty niespójne?

Uważam że pomijając sytuację zwykłej niespójności syntaktycznej wynikającej z niewłaściwej gramatycznie budowy wyrażeń bądź zwykłych sprzeczności w wypowiedzi (na poziomie logiki zdań) nie ma tekstów nie spójnych a tylko nie spójne w pożądanym kontekście.

- Po co pytać?

By słowa wybrzmiały w odpowiedzi. więcej w pełnej wersji

Metafora w koncepcji Blacka  posiada dwa przedmioty: podstawowy i wtórny, a działanie metafory polega na „projekcji” zespołu „implikacji skojarzeniowych” związanych z przedmiotem wtórnym na przedmiot podstawowy. Indurkhya nadał formalny kształt tej koncepcji, identyfikując dziedzinę źródłową D₁ z przedmiotem wtórnym, a dziedzinę docelową D₂ z przedmiotem podstawowym. W jego koncepcji dziedziny interpretowane są jako pojęcia, a dokładniej jako zbiory zdań, którymi osoba może określić dany przedmiot. Przy takim podejściu niebagatelnym czynnikiem wpływającym na kształt odwzorowania jest wiedza osoby zaangażowanej w interpretację metaforyczną. W pierwszych[1] pracach Indurkhya nie rozbudowywał tej problematyki i dopiero w „Metaphor and Cognition” kwestia ta doczekała się obszernego opracowania.

[2] M. Black, Jeszcze o metaforze