Metafora w koncepcji Blacka posiada dwa przedmioty: podstawowy i wtórny, a działanie metafory polega na „projekcji” zespołu „implikacji skojarzeniowych” związanych z przedmiotem wtórnym na przedmiot podstawowy. Indurkhya nadał formalny kształt tej koncepcji, identyfikując dziedzinę źródłową D1 z przedmiotem wtórnym, a dziedzinę docelową D2 z przedmiotem podstawowym. W jego koncepcji dziedziny interpretowane są jako pojęcia, a dokładniej jako zbiory zdań, którymi osoba może określić dany przedmiot. Przy takim podejściu niebagatelnym czynnikiem wpływającym na kształt odwzorowania jest wiedza osoby zaangażowanej w interpretację metaforyczną. W pierwszych[1] pracach Indurkhya nie rozbudowywał tej problematyki i dopiero w „Metaphor and Cognition” kwestia ta doczekała się obszernego opracowania.
[1] B. Indurkhya, Constrained Semantic Transference: A Formal Theory of Metaphor and Analogy
Zagrożenie zakończyło wszystkie waśnie, kłótnie, spory
Strach pokazał, że ten kraj nie jest tak bardzo chory
Wobec tego zagrożenia terytorium Polski
Podał rękę bratu prezydenta poseł Niesiołowski
Nad Bałtykiem niczem dawni bojownicy burscy
Pogodzili się ze sobą nawet bracia Kurscy
Oddziały samoobrony morskiej sformowali sprawnie
Nikt na świecie nie wie co mam w sercu na dnie
Bo myśli ten kto myśli, a nie myśli wtedy kto
Może to nadzieja zwykła była sprawiać cuda ?
Nikt nie wierzył, że atak na Moskwę może się udać
Ale ochotnicze hufce generała Leppera
Pokonały siły Rosji 4 do 0
Bramki bowiem na wyjeździe liczą się podwójnie
Chwały zatem nikt przy zdrowych zmysłach mu nie ujmie
Cała ta historia niesie morał i to całkiem spory
Świat zobaczył, że ten kraj nie jest tak bardzo chory
Kazik
Trudno o bardziej patriotyczny tekst w ustach wielkiego kpiarza i krytyka Polski.
Warto przeczytać historię życia od tyłu, od zakończenia. Poznanie końca może dać nowy początek. Dlaczego tak rzadko korzystamy z takich dobrych podpowiedzi?
Z końca drogi widać najwazniejsze co spotkało nas na drodze, z końca życia można zobaczyć co ważne może nas spotkać.
Znamy to z nauki dawnych języków. Uczymy się tam, że musimy najpierw „skonstruować” zdanie, zanim podejmiemy próbę zrozumienia językowego znaczenia poszczególnych jego części. Tym procesem konstruowania jednakże kieruje już pewne oczekiwanie sensu, zrodzone poprzez kontekst tego, co już zaistniało wcześniej. Oczywiście oczekiwanie to musi być podatne na korektę, jeśli tekst tego wymaga. To zaś oznacza jeszcze, że oczekiwanie się przeobraża i że w obliczu oczekiwania innego sensu tekstu zamyka się spójne domniemanie
Hans-Georg Gadamer z „Prawda i metoda”, Kraków 1993, str. 277
Porzucane Motto
Wyznaczając granice tekstu powiększa się ten tekst o jego granice.
S. SEMtgenstein, „77 linijka HTML” 30 12 2001
Zamieszczę tu teksty głównie zlokalizowane na granicach innych tekstów bądź o tych granicach.
Tematy już gotowe:
Kiedyś popełniłem pisemnie coś o metaforze i przez blisko 4 lata się nią zajmowałem. Widzę teraz dlaczego – jak ważnym elementem wypowiedzi ona jest. Ciekawe, czy nadal tak zaniedbywana teoretycznie jak 15 lat temu. Bo o praktykę się nie martwię, metafory pozwalają nam żyć.
Wrzucę tu kilkanaście tekstów o metaforze, błędzie językowym, spójności – wszystko w tej samej rodzinie.
Tęsknie tak do tego, czego nie mogę mieć, nie chce mieć, chce dać to czego dać nie mogę, dać nie chce. Tylko to co niemożliwe, to co sprzeczne i nie ma tego. Tylko to, czego dać, mieć, chcieć nie można. Tylko to i tylko tyle.
Nie ma rzeczy nieważnych. Wszystko jest ważne i prawdziwe. Nie znaczy to, że zbrodnie są nieważne, nie można się pomylić. Znaczy, że piękno nie jest własnością prawych i mądrych.
