Kocham słońce jak kocur wygrzewający się w ostatnich promieniach ciepłej jesieni. Obracam na bok by ogrzać brzuch. Słońce jest i to jest wspaniałe, gdy go zabraknie zakocham się w mokrej siąpawicy, jak rozrastający się mech. Możesz mnie pogłaskać, chodzić po mnie, będę miękki, gdy zmienię się w twarde kości i kurz, nic się nie zmieni.

Każdego dnia, każdej godziny, na każdym metrze, kroku staję się. To się dzieje, nie trzeba starać się, wystarczy pokochać świat w jego różnorodności, cierpieniu i euforii. Żyć godziną, bez celu poza nią, bez nadziei, że przyniesie coś jutro, by była unikalna, by być sobą. Być tym co jest. A to co jest, jest piękne.

Nie potrafię pisać ortograficznie, stylistycznie, malować realistycznie, kubistycznie, surrealistycznie, właściwie to niczego nie robię jak trzeba. Nawet gdy wydaje mi się ze kocham to nieporadnie. Pozostawiam za sobą same blizny. Desperacko rzucam się na słowa, linie, kolory, ludzi.

Między czystym tłem a kreską, między wczoraj a jutro, między Tobą a Nami. Sam nie zauważam najistotniejszych rzeczy, za mało jestem tu i teraz. Kiedyś, spojrzę na wczoraj i znajdę Tu i teraz, to będzie tylko wtedy i tam.