Każdy obraz to spacer, podróż, wyprawa bez celu, wyprawa w nieznanie bez mapy i drogi. Na każdym zakręcie zostawiam cześć ekwipunku, zapominam skąd wyszedłem. Każdym krokiem zostawiam za sobą bardziej siebie niż drogę.
Od ponad 37 lat szkicuję, robię wprawki, notuje pomysły i wyzbywam się tego co się nauczyłem. Cały czas wierzę, że da się namalować choćby coś. Cały czas zapominam to czego się nauczyłem w malowaniu. Już blisko jest, gdy nie będę umiał nic. Wtedy kupię blejtramy, nowe farby, fiksatywę, pędzel i namaluję obraz.
Od wielkich nauczyłem się, że można namalować coś co się chce. Nawet jak jest to coś pochłaniającego całego Ciebie, razem ze światem.
Chcę mówić, malować. Chcę umieć słuchać, milczeć. By powiedzieć malując, by posłuchać rozmawiając. Tyle można dowiedzieć się rozmawiając, powiedzieć milcząc.
Nie da się zamknąć niczego. To, co udaje się zamknąć, poddało się, cierpi w niewoli kształtu, słów, kolorów, pragnień, oporów, wstrętów, nadziei. Bywa piękne, tylko śpiewem, płaczem za innym, wolnością.
Rzeczy których nie widać, nie słychać ich. W ciszy spełniają się, żaden jaskrawy kolor o nich nie krzyczy zapach, smak.
Uczucia delikatne misteriom płatków śniegu, unerwieniem oka obejmujące wyraźnie kształty rozmiary. Wyraźnie tak, że nie trzeba dotykać by poczuć fakturę, ciężar, smak.
